మల్లెతీగ malleteega

telugu sex stories boothu kathalu కళ్ళు జిగేల్ మనిపించే అందం… మనసును మెలిపెట్టి లాగుతున్నట్లున్న పరువాలు… నల్లటి త్రాచుపాము లాంటి జెడ…. సన్నని నడుము… చూడగానే మతిపోగోట్టే పిరుదులు… ఆమెను ఎలా చూసినా అందంగానే కనిపిస్తుంది…. పాలరాతి శిల్పం అని ఆడవారి గురించి నవలల్లో వర్ణిస్తుంటే ఏమిటో అనుకున్నాను కానీ ఎదురుగా కనిపిస్తున్న ఆ అందాన్ని చూస్తుంటే నిజంగా పాలరాతి శిల్పం నా కళ్ళముందు నిలిచిందని అనిపిస్తుంది. ఆమె అందం గురించి ఎంత పొగిడినా… ఎంత వర్ణించినా ఇంకా తక్కువగానే ఉంటుంది….

ఎంత మంది కవులు, ఎంత మంది రచయితలు, రసహృదయం కలవారు ఎవరైనా సరే ఆమె వంక ఒక్కసారి చూసినట్లయితే ఒక క్షణం హృదయం ఆగి కొట్టుకున్నట్లు ఫీలయిపోతారు ఖచ్చితంగా…. అంతటి అందాన్ని రోజూ చూస్తుండటం నా అదృష్టం. ఆమె నడుస్తున్నప్పుడు పిరుదులను తాకుతూ నాట్యం చేసే ఆ జెడని చూడాలే కాని శరీరంలోని నరాలు జివ్వున లాగుతాయి. ఆమె పాదాల గజ్జెలు ఘల్లు ఘుల్లుమని శబ్దం చేస్తూ గుండెల్లో హోరు పుట్టిస్తాయి. తెల్లగా నిగానిగాలాడుతున్న ఆమె శరీరం ఒక్కసారి తాకితే చాలు ఈ జన్మ ధన్యమయిపోయినట్లే అని ఎన్నోసార్లు అనిపిస్తుంది నాకు.

ఆమె కనిపించినప్పుడల్లా నా హృదయం, మనసు, మెదడు అన్నీ ఈ ప్రపంచం నుంచి సంబంధం కోల్పోతాయి…. ఒక ఆమె అపురూపమయిన లావణ్యాన్ని చూస్తూ హృదయం వేగంగా కొట్టుకుంటూ, మనసు ఊహాలోకాల్లో విహరిస్తూ, మెదడు ఆమెను గురించిన ఆలోచనలు చేస్తూ బిజీగా ఉంటాయి. తెల్లవారు ఆరుగంటలకి ఎదురింటి తలుపులు తెరుచుకోవడానికి సిద్ధమయ్యే అరగంటముందు నుండే నా చూపులు ఆ తలుపులకి అతుక్కుపోతాయి. మనసు ఎంతో ఓపికగా ఆ అందం గురించి ఎదురుచూస్తూ ఉంటుంది. ఆ ఎదురుచూపు ఎంత గొప్ప అనుభూతినిస్తుంది.

ఆమెని చూడబోయే ఆ సమయంకోసం ప్రతి సెకెండునీ లెక్కపెట్టుకుంటూ ఊపిరి బిగపట్టి, కళ్ళు పెద్దవి చేసి, మనసు తలుపులని ఆమె జ్ఞాపకాలు పదిలపరుచుకోవడానికి బార్లా తెరిచి చూస్తుండిపోతాను. సరిగ్గా ఆరుగంటలకి నా కళ్ళలో మెరుపు మెరిపిస్తూ మెల్లిగా తలుపులు తెరుచు కుంటాయి. ఆ దృశ్యం ఎంత మనోహరంగా ఉంటుందంటే… అప్పటివరకూ బద్ధకంగా ఉండే నా శరీరంలోకి ఒక్కసారిగా నూతనోత్సాహం ఉరకలు వేస్తుంది.. మెదడు పదును పెరుగుతోంది, శరీరం పూర్తి యాక్టివ్ గా మారిపోతుంది.

ఒక చేత్తో కొంగుని వయ్యారంగా బొడ్లో దోపుకుని, చెదిరిన జుట్టుని సరిచేసుకుంటున్నప్పుడు ఆమె నిలబడిన భంగిమని చూస్తుంటే పిచ్చెక్కిపోతుంది. రెండు చేతులూ పైకిలేపగానే చీరకీ, జాకెట్ కీ మధ్యలో ఉన్న నడుము తెల్లగా మెరిసిపోతూ కనిపిస్తూ నా మనసులో ఏవో తెలియని భావోద్వేగాల్ని రెచ్చగోడుతుంటాయి. చీర కుచ్చిళ్ళని బొడ్లో దోపుకుని చీపురుతో బయటికి వచ్చి వయ్యారంగా వంగి వాకిలి ఊడుస్తుంటే నా గుండెలో ఏదో తెలియని మంట రగులుతూ ఉంటుంది. ఆమె నా వైపు చూసి పలకరింపుగా ఓ చిరునవ్వు నవ్వినప్పుడు దొండపండులాంటి ఆ పెదాలు అందంగా విచ్చుకుని పలువరుస తళుక్కున మెరుస్తూంటే ఆ మెరుపులో నేను కలిసిపోయి ఉక్కిరిబిక్కిరి అయిపోతాను.

ఆమె వేసే ప్రతి కదలికా, ఆమెలోని ప్రతి భంగిమా, ఆమె శరీరంలోని ప్రతి అణువూ నన్ను ఉద్రేకపరుస్తూనే ఉంటాయి.హృదయాన్నీ మనసునీ ఆహ్లాదపరుస్తూ గుండెల్లో సుస్థిర స్థానం సంపాదించిన ఆమెని ముద్దుగా ‘మల్లెతీగ’ అని పేరు పెట్టుకుని నాలో నేనే సంతోషపడుతుంటాను. ఆఫీసులో కూర్చున్నాననే మాటే గానీ ఏ పనీ చేయడానికి మనసు సిద్ధంగా లేదు. ‘మల్లెతీగ’ నా హృదయంలోకి ప్రవేశించినప్పటి నుండి నా ప్రవర్తన పూర్తిగా మారిపోయింది

ఏదో తప్పు చేశాననే ఫీలింగ్ కలిగినప్పుడల్లా రంపంతో కోసినట్లు బాధగా అనిపిస్తుంది నాకు. ఆ అందాన్ని సొంతం చేసుకోవాలని ఎంత ఆరాటంగా ఉన్నా, మిగతా ‘బంధాలు’ నా ఆలోచనలని ముందుకు సాగనివ్వడం లేదు. ఏదో ఒకటి చేసి ఆమెని నా దాన్నిగా చేసుకోవాలని మనసు ఉరకలు వేస్తోంది. కానీ… ఎలా…? ఎలా…? ఎంత ఆలోచించినా నాకేమీ తట్టడం లేదు. ఆఫీసులోని వారందరూ నా ప్రవర్తనకి ఆశ్చర్యపోతున్నారు. ఎందుకిలా మూడీగా ఉన్నావని ప్రశ్నిస్తున్నారు. వారికి ఏం సామాధానం చెప్పాలో తెలియక తికమక పడిపోతూ మనసులోని భావాలని దాచుకోలేకపోతూ చాలా వేదనకి గురవుతున్నాను.

దీనికంతటికీ కారణం ఆ ‘మల్లెతీగ’నే…. ఎలాగైనా సరే… ఆమెని నా బాహుబంధనాల్లో బంధించాలని గట్టిగా నిర్ణయించుకుని పదిహేను రోజుల పాటు ఆఫీసులో ‘సిక్’ లీవు తీసుకుని బయటకు వచ్చేసాను. నా జీవితంలో నన్ను ఇంతగా డిస్టర్బ్ చేసిన వారు ఎవరూ లేరు. ఆమె మీద నాకెందుకింత మోజు కలిగిందో కూడా నాకు అర్థం కావడం లేదు. ఆమెను నేను ప్రేమిస్తున్నానా? లేక మొహిస్తున్నానా? ఆమెతో శారీరక సుఖానికి తాను ఆశపడుతున్నానా…” లేక ఆమెని తన భార్యగా చేసుకుని ఆమె ప్రేమలో మునిగిపోవాలని ఆరాటపడుతున్నానా? ఏమీ అర్థం కావడం లేదు నాకు…. కానీ… ఆమెని మాత్రం ఏదో చేయాలని అనిపిస్తుంది.

విపరీతమైన ఆలోచనలతో బుర్ర వేడెక్కుతోంటే ఇంటివరకు ఎలా వచ్చానో కూడా తెలియలేదు. ఇంట్లోకి వచ్చేముందు నాకు తెలియకుండానే నా చూపులు ఎదురింటివైపు పడ్డాయి. తలుపు వేసి ఉంది. ఈ క్షణంలో నా ‘మల్లెతీగ’ కనిపిస్తే ఎంత బాగుండును… అనుకుంటూ లోపలి నడిచాను. వేళకాని వేళలో ఆఫీసులో నుండి వచ్చిన నన్ను చూసి ఎంతో ఆశ్చర్యపోయింది నా భార్య సంధ్య.

గబగబా నా దగ్గరికి వచ్చి ఆందోళనగా అడిగింది… ”ఏమైందండీ… ఆఫీసుకు వెళ్లినవారు ఇలా మధ్యలోనే వచ్చేసారు?” ఆమె మొహంలో కంగారు.

”ఏమీ లేదు… కాస్త ఒంట్లో బాగోలేకపోతే లీవు పెట్టి వచ్చేసాను” పొడిగా సమాధానం చెప్పి బెడ్ రూంలోకి నడిచాను.

నా సమాధానానికి ఇంకా కంగారుపడిపోయింది సంధ్య. ”అయ్యో… ఒంట్లో బాగోలేదా…? పదండి హాస్పిటల్ కి వెళదాము” అంది నా నొసలు మీద చేయి వేసి పరీక్షిస్తూ…

”అబ్బా… అంత ఆందోళన పడవలసిన అవసరం ఏమీ లేదు. జస్ట్ హెడేక్… ట్యాబ్ లేట్ వేసుకున్నాను…. కాస్త రెస్ట్ తీసుకుంటే అదే తగ్గిపోతుంది” అన్నాను నేను.

అయినా సంధ్యలో ఆందోళన తగ్గలేదు. మీరలాగే అంటారు. నేను మిమ్మల్ని గమనిస్తూనే ఉన్నాను. ఈ మధ్య మీరు చాలా నీరసంగా కనిపిస్తున్నారు. వేళకి భోజనం చేయటం లేదు, సరిగ్గా నిద్రపోవటం లేదు… కంగారేం లేదని వదిలేస్తే జబ్బు పెరిగి పెద్దదయి పోతుంది. నా మాటవిని ముందు హాస్పిటల్ కి వెళదాం పదండి…” బ్రతిమిలాడుతూ అంది సంధ్య.

”అబ్బా సంధ్యా… నన్ను కాస్త రిలీఫ్ అవ్వనీ… సాయంత్రం వరకూ ఇలాగే ఉంటే అప్పుడు వెళదాంలె హాస్పిటల్ కి” విసుగ్గా అన్నాను నేను. బట్టలని విప్పేసి లుంగీ కట్టుకుని బెడ్ పైన వాలిపోతూ మరీ నన్ను ఇబ్బంది పేట్టే ప్రశ్నలు వేయకుండా మౌనంగా అక్కడినుండి వెళ్ళిపోయింది సంధ్య. రెండు దిండ్లని తలకింద వేసుకుని పడుకున్న నేను ఆమె వెళ్ళిన వైపే చూస్తూ ఆలోచనలో పడిపోయాను.

‘ఎందుకు నా మనసు ఇంత పిచ్చిగా ఆలోచిస్తోంది. అందమైన భార్యని ఇంట్లో పెట్టుకుని, ఆమె చూపే ఆప్యాయతానురాగాలు ఆస్వాదిస్తూ కూడా పరాయి ఆడదానిపై ఇలా వ్యామోహం పెంచుకోవడం ఎంత వరకు సమంజసం…? అసలు సంధ్యలో ఏం లోపం ఉందని నా మనసు మారిపోయింది. అందం, అణుకువ కలిగి, భర్తని ఏ విధంగా చూసుకోవాలో తెలిసిన స౦ధ్య లాంటి మంచి భార్యని తను మోసం చేస్తున్నాడా…? దాదాపుగా సంధ్య కూడా నా ‘మల్లెతీగ’కి తీసిపోనట్టుగానే ఉంటుంది…. పర్సనాలిటీలోనూ, అందచందాలలోనూ ఇద్దరిలో పెద్ద తేడా కూడా ఏమీ లేదు. అయినా నా మనసు ఆ ‘మల్లెతీగ’నే ఎందుకు కోరుకుంటుందో అర్థం కావటం లేదు.

ఆలోచనలతో మెదడు అస్తవ్యస్తం అవుతుంటే గట్టిగా కళ్ళు మూసుకున్నాను. కాసేపు ఏమీ ఆలోచించకుండా ఉండడానికి ప్రయత్నించాను. కానీ కళ్ళముందు నా ‘మల్లెతీగ’ రూపం ప్రత్యక్షం అయ్యింది. కొంటెగా నా వైపే చూస్తూ… అందంగా నవ్వుతోంది. తన రెండు చేతులని ముందుకు చాపి నన్ను ఆహ్వానిస్తోంది… పెదాలని మునిపంటితో నోక్కిపట్టి అరమోడ్పుకన్నులతో తన బాహువుల మధ్య నన్ను బందీని చేయడానికి నన్నాహ్వానిస్తోంది.

”బావా… బావా…”తీయటి కంఠం వినిపించి చటుక్కున కళ్ళు తెరిచాను నేను. ఎదురుగా నా మేల్లెతీగా… నన్నే చూస్తూ నా మల్లెతీగ… ఆమె ప్రక్కనే నిలబడి ఉంది నా భార్య సంధ్య. నాకెంతో ఆనందంగా అనిపించింది నా ‘మల్లెతీగ’ని అంత దగ్గరగా చూస్తూంటే. ప్రక్కన నా భార్య ఉందన్న సంగతి కూడా మర్చిపోయి ఏదో మైకంలో ఉన్నవాడిలా అలాగే ఆమె వైపు చూడటం ప్రారంభించాను. కాస్త ఇబ్బంది పడిపోయినట్లుంది నా చూపులకి, తన స్థానంలో నా భార్యని నిలిపి పక్కకి జరిగింది. ఆ చర్యతో ఉలిక్కిపడి ఈ లోకంలోకి వచ్చాను నేను.

నన్ను నేను సముదాయించుకుంటూ పలకరింపుగా నవ్వాను నాలోని కంగారుని మొహంలో ప్రతిఫలించకుండా జాగ్రత్త పడుతూ… ఆమె కూడా నవ్వింది అందంగా… ”ఈ మధ్య చాలా నీరసంగా ఉంటున్నాడు స్వప్నా మీ బావగారు. వేళకి భోజనం చేయడం లేదు… సరిగ్గా నిద్రపోవడం లేదు… ఈ రోజు ఒంట్లో బాగోలేదని ఇలా సడెన్ గా ఆఫీసు వదిలి వచ్చేసారు. నాకేదో భయంగా ఉంది…. హాస్పిటల్ కి వెళదామంటే వద్దంటున్నారు… నువ్వు మెడికల్ స్టూడెంటువి కదా… నీ కేమయినా తెలిస్తే చూడమ్మా…” అంటూ నా ‘మల్లెతీగ’ని బ్రతిమిలాడుతోంది సంధ్య.

హాస్పిటల్ కి వెళితే తగ్గే జబ్బు కాదనీ, నా జబ్బు తగ్గే మందు ఆ ‘మల్లెతీగ’నే అని నా భార్యకి తెలియకపోవడంతో చాలా కంగారుపడుతోంది. స్వప్న చిన్నగా నవ్వి నా భార్యని సుతారంగా వారించింది. ”అంత కంగారు పడవలసిన అవసరం లేదక్కా… బావగారికి ఏం చేస్తే జబ్బు నయం అవుతుందో నాకు బాగా తెలుసు… నువ్వేం కంగారు పడకు…” తేలికగా అంది స్వప్న. ఉలిక్కిపడ్డాను నేను. నా ఆలోచనలని పసిగట్టినట్లు అంటున్న ఆమె మాటలకి కాస్త కంగారు పడిపోయాను.

నా చూపులలోని భావాన్ని తెలుసుకుందేమో అన్న అనుమానం కూడా కలిగింది నాకు. ఒకవేళ అదే నిజమైతే ఇప్పుడు తను నాకు ఏం ట్రీట్ మెంట్ ఇవ్వబోతోంది. ఇన్ని రోజులుగా నేను తనని అబ్జర్వ్ చేస్తున్నట్లు, తను కూడా నన్ను అబ్జర్వ్ చేసిందా ఏమిటి? ఏది ఏమైనా ‘మల్లెతీగ’ని, ఆమె మాటలని ఇంత దగ్గరనుండి గమనించే ఛాన్స్ వచ్చినందుకు ఎంతో సంతోషం వేసింది నాకు. హుషారుగా బెడ్ పై నుండి లేచి కూర్చున్నాను. నాలో ఒక విధమైన ఉత్సాహం కలగటం గమనించి నా భార్య ఎంతో ఆశ్చర్యపోయింది.

దాన్ని పట్టించుకోకుండా… ”కూర్చోస్వప్నా… సంధ్యా వెళ్ళి మా ఇద్దరికీ కాఫీ తీసుకురా…” అన్నాను కాస్త ఉత్సాహంగానే….

”అలాగే” అంటూ నా భార్య వెళ్ళిపోయింది. స్వప్న నా ఎదురుగా ఉన్న కుర్చీలో కూర్చుంది. నాకు ఆమెతో ఏం మాట్లాడాలో తెలియలేదు. వరసకి మరదలే అయినా ఎప్పుడూ ఆమెతో మాట్లాడిన దాఖలాలు లేవు. కళ్ళతోనే పలకరింపులు, మనసులోనే మాటలాడు కోవడాలు తప్ప ఎదురుగా కలిసి ఎప్పుడూ మాట్లాడుకోలేదు. కానీ ఆమెని చూసిన క్షణం నుండి నా మనసు పట్టు తప్పింది. ఆమె మొట్టమొదటి సారిగా నాతో మాట్లాడిన సంఘటన గుర్తొచ్చింది. సంధ్యతో నా వివాహం జరిగి ఆరునెలలవుతోంది.

స్వప్న సంధ్య చిన్నాన్న కూతురు. మా పెళ్ళిలో గానీ, అంతకు ముందు గానీ స్వప్నని నేను చూడలేదు. అసలు అంత అందమైన అమ్మాయి నా భార్యకు చెల్లెలు అనే విషయం కూడా నాకు తెలియదు. మా పెళ్ళి జరిగిన తర్వాత హైదరాబాదుకి షిఫ్ట్ అయ్యాము. మేము ఉంటున్న ఇంటి ఎదురుగానే సంధ్య చిన్నాన్న వాళ్ళుంటారని తెలుసు కానీ ఆయనకీ ఇంత అందమైన అమ్మాయి ఉందని మాత్రం నాకు తెలియదు. మేము వచ్చిన తర్వాత సరిగ్గా పది రోజులకు స్వప్న నాకు కనిపించింది. అదీ మా ఇంట్లో….

అప్పుడే ఆఫీసునుండి వచ్చిన నేను ఇంట్లోకి రాగానే సోఫాలో కూర్చుని ఏదో మ్యాగజైన్ తిరగేస్తున్నస్వప్నని మొట్టమొదటిసారి చూసాను. దాదాపు అయిదు నిముషాల వరకు ఆమెనే రెప్పవాల్చకుండా చూస్తుండిపోయాను. మొట్టమొదటి సారిగా ఒక ఆడదాని అందానికి నా మనసు తలవొంచింది…అంతవరకూ ఏ ఆడదాన్ని చూసినా కలగని ఫీలింగ్ స్వప్నని చూడగానే కలిగింది. ఆ భావన నాకెంతో హాయిని కలిగించింది… నా భార్యని చూసినప్పుడు కూడా నా మనసు ఇంత హాయిగా ఫీలవ్వలేదు. నా చూపులకి కాస్త ఇబ్బంది పడిపోయినట్లుంది.స్వప్న…

నన్ను చూడగానే సోఫాలో నుండి బిడియంగా లేచి నిలబడింది… నా భార్య సంధ్య వచ్చేంతవరకూ మేమిద్దరం అలా మౌనంగా నిలబడే ఉండిపోయాము. సంధ్య వచ్చి నన్ను పలకరించేవరకూ ఏదో లోకంలో ఉన్నట్టు స్వప్నని చూస్తూ అలాగే ఉండిపోయాను. సంధ్య స్వప్నని పరిచయం చేసింది. ”ఏవండీ… దీని పేరు స్వప్న… మా చిన్నాన్న కూతురు. ఏం.బి.బి.యస్. కి ప్రిపేర్ అవుతోంది. సరిగ్గా మన పెళ్లినాటికి దీనికి ఎగ్జామ్స్ ఉండడంతో రాలేకపోయింది” అంటూ స్వప్న వైపుకి తిరిగి…”స్వప్నా… మీ బావగారు” అంటూ ఒకరికోకరిని పరిచయం చేసింది సంధ్య.

నేను తేరుకుని చిరునవ్వు నవ్వుతూ ”హాయ్…” అన్నాను నవ్వుతూ. స్వప్న తలదించుకుని ”నమస్కారం బావగారూ…!” అంది సిగ్గుపడిపోతూ…

తర్వాత ”అక్కా! వచ్చి చాలా సేపయింది కదా అమ్మ ఎదురు చూస్తుంటుంది… నేను వెళతాను” అంటూ సంధ్య వారిస్తున్నా అక్కడినుండి వెళ్ళిపోయింది.

”స్వప్న చాలా మంచి అమ్మాయి… దాని ధ్యాసంతా ఎప్పుడూ చదువుమీదనే ఉంటుంది.అందుకే బంధువుల ఇళ్లలో ఎలాంటి ఫంక్షన్లు జరిగినా అది అటెండ్ అవ్వదు. డాక్టర్ కావాలన్నదే దాని లక్ష్యం. అందుకే పట్టుదలగా చదువుతోంది…” అంటూ స్వప్న గురించి సంధ్య చెప్పింది. ఆ క్షణం నుండి ఆమె రూపం నా మనసులో ముద్రించుకుపోయింది. ఆ రోజు ఒక మెరుపులా నా మదిలో మెరిసి వెళ్ళిన స్వప్న సరిగ్గా నెలరోజుల క్రితం మళ్ళీ కనిపించింది…

కాలేజీకి సెలవులు రావడంతో రెండు నెలల పాటు ఇక్కడే వుండడానికి వచ్చింది… అన్ని రోజులూ ఆమె రూపాన్ని రోజుకు ఒక్కసారైనా గుర్తుకి తెచ్చుకుంటూ గడిపిన నేను… ఇంకా రోజూ నా కళ్ళముందే కనిపిచేసరికి భరించలేకపోయాను…. ఆమె పైన రోజు రోజుకీ నాలో ఏదో తెలియని ఫీలింగ్స్ కలుగుతూంటే తట్టుకోలేక పోయాను… ప్రతి రోజూ ఆమెని చూడందే నా మనసు మనసులో ఉండటం లేదు. ఆమె రూపాన్ని తలుచుకోలేని క్షణం లేదు ఇప్పటివరకూ…

”ఏంటి బావా… ఏదో దీర్ఘాలోచనలో పడిపోయినట్లున్నారు…” నవ్వుతూ నా వంకే తదేకంగా చూస్తూ అంది స్వప్న. అదే నా ‘మల్లెతీగ’. ఉలిక్కిపడ్డాను నేను ఆమె మాటలకి. నా ఫీలింగ్స్ ని మొహంలోకి రానీయకుండా జాగ్రత్తపడుతూ చిన్నగా నవ్వాను… ఆమెతో మాట్లాడాలని అనుకున్నాను కానీ మాట్లాడదామంటే గొంతుకి ఏదో అడ్డు తగులుతున్నట్లు మాట్లాడలేకపోతున్నాను. ఈ ఫీలింగ్ నాకు చాలా ఇబ్బందిగా అనిపించింది. ఇదే మంచి ఛాన్స్… నా మనసులోని బాధని, భావాలని స్వప్నతో చెప్పాలని అనిపించింది నాకు. కానీ ఎలా చెప్పాలో అర్థం కావటం లేదు నాకు…. నా భార్య ఇక్కడ ఉండగా చెప్పడం బావుండదు.

స్వప్నని ఎక్కడైనా ఏకాంతంగా కలుసుకుని మాట్లాడాలి. ఆ ఆలోచన రాగానే మనసునిండా ధైర్యాన్ని కూడదీసుకుని అన్నాను స్వప్నతో…. ”స్వప్నా… నేను నీతో పర్సనల్ గా మాట్లాడాలి…” అన్నాను. అలా అంటున్నప్పుడు నా గొంతు సన్నగా వణికింది.నా మాటలకి ఆశ్చర్యంగా నా వైపు చూసింది స్వప్న. ఆ వెంటనే తేలికగా నవ్వుతూ ”అలాగే బావా…. ఎక్కడ కలుసుకుందాం…?” అంది. ఆమె మాటలకి ఆశ్చర్యపోవడం ఈసారి నా వంతయింది…. నేనలా అడగగానే కోపంగా నా వైపు చూస్తుందని అనుకున్న నేను ఎలాంటి ఉపోద్ఘాతం లేకుండా డైరెక్టుగా ఒప్పుకుంటుందని అస్సలు ఊహించలేదు.

అందుకే కాస్త ఉలికిపాటుకి గురయ్యాను. రేపు మధ్యాహ్నం పన్నెండు గంటలకి స్వప్నని ఎక్కడికి రావాలో చెప్పాను. తను వస్తానని అంటుండగానే రెండు కాఫీకప్పులతో నా భార్య లోపలి వచ్చింది. స్వప్న అలా ఒప్పుకోవడంతో నా ఆనందానికి అవధుల్లేకుండా పోయింది. హుషారుగా కాఫీ కప్పు అందుకుని త్రాగేసాను. ”నిజం స్వప్నా…. దీన్ని ప్రేమంటారో, మరేమంటారో తెలియదు కానీ… నీ వల్ల నేను చాలా డిస్టర్బ్ అవుతున్నాను. నిన్ను చూసినప్పటినుండి నా మనసు నా అదుపుతప్పింది. నేనేం చేస్తున్నానో కూడా తెలియడం లేదు…. ఎప్పుడూ నీ గురించిన ఆలోచనలే… నీ అందమైన రూపం నన్ను పిచ్చివాన్ని చేస్తోంది.

అసలెందుకిలా నీవంటే ఇష్టం కలిగిందో నా కర్థం అవడంలేదు. ఒక వేళ నువ్వు నా భార్యకి తాళి కట్టబోయే అయిదునిమిషాల ముందు కనిపించినా ఖచ్చితంగా నేను నిన్నే పెళ్ళి చేసుకుని ఉండేవాడిని… నువ్వంటే నాకు అంత పిచ్చి… నా మాటలవల్ల నీకు ఇబ్బంది కలిగితే సారీ స్వప్నా… నీ గురించి నేను తప్పుగా ఆలోచిస్తున్నానని నాకు తెలిసినా కూడా ఏమీ చేయలేకపోతున్నాను. ఈ విషయాలన్నింటినీ నీకు చెబితేనే గానీ నాకు మనశ్శాంతి లేదు. అందుకే నా ఫీలింగ్స్ గురించి నీకు చెప్పాను” అంటూ ఊపిరితీసుకున్నాను నేను.

నా మాటలు విన్న స్వప్న మౌనంగా ఉండిపోయింది. ఎందుకో ఆమె మొహంలోకి చూడడానికి ఆ క్షణం భయం వేసింది నాకు. ఆమె ఎలా రియాక్ట్ అవుతుందో ఊపిరి బిగపట్టి ఎదురుచూస్తున్నాను. ఇప్పుడు తనతో చెప్పిన విషయాన్ని కోపంగా వెళ్ళి నా భార్యతో చేబుతుందేమో అని కూడా భయం వేసింది నాకు. అయిదు నిమిషాల వరకూ స్వప్న ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఆమె ఏం సమాధానం చెబుతుందో అని టెన్షన్ గా ఉంది నాకు. సరిగ్గా ఆరో నిమిషానికి మెల్లిగా పెదవి విప్పింది నా ‘మల్లెతీగ’

”నా అక్కకి మొగుడివయ్యావనే ఒక్క కారణంతోనే నువ్వు చెప్పేదంతా ఇష్టం లేకపోయినా విన్నాను. అసలు నీకు … నీకు అలాంటి ఆలోచన ఎలా కలిగింది. ఇంట్లో అందమైన భార్యని పెట్టుకుని ఇలాంటి ఆలోచన చేయడానికి సిగ్గుగా అనిపించటం లేదా బావా…” ఆమె ముక్కుపుటాలు కోపంతో అదురుతున్నాయి…

నా మాటలకి ఆమె ఎంతలా డిస్టర్బ్ అయ్యిందో ఆమె మొహంలోని ఫీలింగ్స్ ని గమనిస్తూనే అర్థం అవుతోంది. ఆ క్షణంలో ఆమెతో ఏం మాట్లాడినా అపార్థం చేసుకుంటుందని మౌనంగా ఉండిపోయాను నేను. మరో అయిదు నిముషాలు భారంగా గడిచిపోయాయి మా ఇద్దరి మధ్యా… తర్వాత … ”నన్ను క్షమించు బావా… నీ బాధని నేను అర్థం చేసుకుంటున్నాను. నీ క్యారెక్టర్ గురించి అక్క ఎంతో గర్వంగా చేబుతూంటుంది. దాని మాటలను బట్టి నువ్వంటే దానికెంత ప్రేమో అర్థం అయ్యింది నాకు. నువ్వు కూడా అక్కని అంతకంటే ఎక్కువ ప్రేమతో చూసుకుంటావని కూడా చెప్పింది. నా వల్ల మీ ఇద్దరి మధ్య పొరపొచ్చాలు రాకూడదు…

అలాగే నా వల్ల నువ్వు కూడా డిస్టర్బ్ కాకూడదు. అందుకే నేనో నిర్ణయానికి వచ్చాను” అంటూ నా వైప చూసింది స్వప్న. టెన్షన్ అణుచుకుంటూ ఆమె ఏం చెప్పబోతుందా అని చూడసాగాను. ”బావా… నువ్వు నిజాయితీగా నీ మనసులోని భావాలని నాతో చెప్పావు… నేను నిన్ను ఎంతలా డిస్టర్బ్ చేసానో నీ మాటలవల్లె నాకు అర్థం అయ్యింది. నువ్వు నన్ను ఎంత పిచ్చిగా ప్రేమించినా మనిద్దరం కలిసి జీవించడం అసాధ్యం… అందుకే… అందుకే… నీతో ఒక్క రాత్రి గడపాలని నిర్ణయించుకున్నాను.” పక్కలో బాంబు పడ్డట్టు అడిరిపడ్డాను ఆమె మాటలకి….

తను విన్నది నిజేమేనా అనికూడా అనిపించింది నాకు. ఆశ్చర్యంగా వేర్రిచూపులు చూస్తున్న నన్ను చూసి నవ్వుతూ అంది స్వప్న. ”నువ్వు సరిగ్గానే విన్నావు బావా… ఒక మెడికల్ కాలేజీ స్టూడెంట్ గా దీనివల్ల నాకు పెద్దగా ఇబ్బందేమీలేదు. నీతో పంచుకున్న ఆ మధురానుభూతులు మాత్రం నా జీవితాంతం గుర్తుండిపోతాయి. అలాగే నీకూనూ… దీని తర్వాత నువ్విక ఎప్పుడూ నా పేరుని కూడా తలుచుకోకూడదు” అంటూ ఆ రోజేప్పుడో చెప్పి కదిలింది స్వప్న…

అదే నా ‘మల్లెతీగ’ రాత్రి ఎనిమిది గంటలవుతోంది. సంధ్యని, స్వప్న వాళ్ళ అమ్మానాన్నలని ఊరికి పంపేలా చేసిన స్వప్న తెలివికి నిజంగానే హాట్సాఫ్ చెప్పుకున్నాను మనసులో…. అరగంట కష్టపడి నా బెడ్రూంని శోభనపు గదిలా అందంగా తీర్చిదిద్దాను. ఈ రోజు నా జీవితంలో మరచిపోలేని రోజు… నా కలల రాణి, నా ‘మల్లెతీగ’తో ఈ రాత్రి స్వర్గాసుఖాలని అనుభావిన్చాబోతున్నాననే ఊహ ఎంతో మధురంగా అనిపిస్తుంది నాకు. సడెన్ గా నా భార్య గుర్తుకి వచ్చింది. ఆమెకి అన్యాయం చేస్తున్నాననే ఫీలింగ్ మనసులో కలిగింది. అదీ కొద్దిసేపే….

సరిగ్గా తొమ్మిదిగంటలకు వచ్చింది నా మల్లెతీగ. ఆమెని చూసి నేను షాకైపోయాను. చిన్న చిన్న అద్దాలు కలిగిం తెల్లటి సిల్కుచీరని కట్టుకుంది… తనని చీరలో చూడటం ఇదే మొదటిసారి. చీరలో ఆమె అప్సరసలని తలపిస్తోంది. అచ్చు నా సంధ్య ఎలా ముస్తాబవుతుందో అలాగే ముస్తాబయింది. ఆమె అందాన్ని చూస్తుంటే నాకు మతిపోతోంది. ఓరచూపు చూస్తూ వయ్యారంగా నడుస్తూ నా దగ్గరికి వచ్చింది స్వప్న. ”ఈ చీరలో ఎలా ఉన్నాను బావా….?” అంది.

ఆమె మాటలు కూడా మత్తుగా ఉన్నాయి. ఆమె ఒంటిపై నుండి వస్తున్నా సే౦టువాసన నన్ను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తుంటే ఇంకా నేను భరించలేకపోయాను. ఒక్కసారిగా గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాను. ఆమె శరీరం నా ఒంటికి తగిలేసరికి వెయ్యి ఓల్టేజీల కరెంటు ఏదో ఒంట్లోకి ప్రసరించినట్టు ఫీలింగ్ కలిగింది. నరాలు జివ్వున లాగుతుంటే ఆమెని నా కౌగిలితో ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తూ పెదాలని ఆమె పెదాల దగ్గరకు తీసుకువెళ్ళాను. నా స్పీడ్ కి బ్రేకు వేస్తూ అంది….

”ఏంటి బావా అంత తొందర…. ఈ రాత్రిని మనం జీవితాంతం గుర్తుంచుకునే విధంగా ఎంజాయ్ చేయాలి. నేను వెళ్ళి పాలు తీసుకొస్తాను” అంటూ సుతారంగా నన్ను వదిలించుకుని వంటింటివైపు నడిచింది స్వప్న, నా ఆనందానికి అవధుల్లేకుండా పోయింది. మరికొద్దిసేపట్లో స్వప్న అందాలని ఆరగించాబోతున్నాననే ఊహ మరింత ఉక్కిరిబిక్కి చేస్తోంది. అయిదు నిముషాల్లో పాలగ్లాసుని కొంగుతో పట్టుకుని వచ్చింది స్వప్న. గటగటా పాలు త్రాగేసి ఆమె వైపు చూసాను. ఇంకా నీదే ఆలస్యం అన్నట్టుగా…

”బావా చిన్న రిక్వెస్ట్… లైట్ ఆర్పేసి…” అంటూ నసిగింది స్వప్న… ఆమె సిగ్గుపడుతుందని లోలోపలే నవ్వుకుంటూ లైట్ ఆర్పేసి బెడ్ లైట్ వేయబోయాను అది కూడా వద్దని వారించడంతో అదీ తీసేసాను. ఒక్కసారిగా అంతా చీకటిగా అయిపొయింది. నా మల్లెతీగ మెల్లిగా బెడ్ పైన పడుకుని నా చేయిపట్టి మీదకు లాక్కుంది. ఇంకా ఆగలేకపోయాను నేను. ఆమె ఒంట్లోనుండి వస్తున్న సుగంధపు వాసన నన్ను ఉక్కిరి బిక్కిరి చేస్తుంటే ఆమె శరీరంలోని ప్రతీ అణువునీ పెదాలతో తడుపుతూ నాలో రగులుతున్న కోరికాగ్నిని చల్లార్చుకోవడం ప్రారంభించాను.

అంతా చీకటిగా ఉన్నా కూడా ఎంతో కొత్తగా అనిపిస్తుంది ఈ అనుభవం. మొల్లిగా స్వప్న ఒంటిమీదనుండి ఒక్కొక్కటే బట్టలు ఊడదీయడం ప్రారంభించాను. నేను చేస్తున్నపనికి స్వప్న ఏమాత్రం అడ్డుచేప్పకపోవడంతో మరింత రెచ్చిపోతూ పూర్తిగా ఆమె మీదికి ఒరిగాను, మా ఇద్దరి శరీరాలు చెమటతో తడిసి ముద్దయిపోతున్నాయి…. నాకిష్టమైన ఆమె నడుము దగ్గరకు మొహాన్ని పోనిచ్చి గాఢంగా ముద్దులు పెట్టుకున్నాను. ఆ చర్యకి ఉక్కిరిబిక్కిరయిపోయింది స్వప్న.

వేడి వేడి నిట్టూర్పులు ఆమె నోట్లోనుండి వస్తూ నన్ను మరింత రెచ్చగోడుతుంటే ఆమె పెదాలని కసిగా నలిపేస్తూ శృంగార రసామృతాన్ని పూర్తిగా ఆస్వాదిస్తున్నాను. నిజంగా ఈ రాత్రిని నా జీవితాంతం గుర్తుంచుకునే విధంగా సుఖాన్ని అందించింది నా ‘మల్లెతీగ’ దాదాపు రెండు గంటల సేపు ప్రణయంలో మునిగాక తృప్తిగా ఆమె మీదనుండి లేచి బెడ్ పైన ఒరిగాను….

ఇన్ని రోజులుగా నాలో ఉన్న ఏదో తెలియని వేదన అంతా పటాపంచలయిపోవడంతో చాలారోజుల తర్వాత తృప్తిగా నిద్రపోయాను నేను. కానీ…. స్వప్ననే తను అనుభవించానని తృప్తిగా ఫీలయిపోతున్న అతనికి తెలియకుండా ఆ రాత్రి ఒక సంఘటన జరిగిపోయింది. అతను లైటార్పేయ గానే స్వప్న స్థానంలోకి సంధ్య వచ్చింది. ఆ చీకట్లో సంధ్యనే స్వప్నగా, తన ‘మల్లెతీగ’గా భావించి ఎంతో తృప్తిగా సెక్స్ లో పాల్గొని ఒక క్రొత్త అనుభూతికి లోనయ్యాడు.

ఆరునెలలుగా అతనితో కలిసి ఉంటున్న సంధ్యకి, రెండు నెలలుగా ఓరచూపులతో తననే గమనిస్తూ ఒక అనుమానాస్పద ప్రవర్తనని కలిగిన అతనిలోని ఆలోచనలని ముందుగానే కనిపెట్టగలిగారు సంధ్య, స్వప్నలు. అందుకే అతనికి ఒంట్లో బాగోలేదని చెప్పగానే నేరుగా స్వప్ననే తీసుకువచ్చింది సంధ్య.

ఆమె తెలివిగా ఆలోచించిన విధానము, స్వప్న సమయానుకూలంగా ప్రవర్తించిన విధానము కలిసి ఒక అతి సున్నిత సమస్యను సమర్థవంతంగా డీల్ చేయగలిగారు. ఇవేవీ తెలియని ‘అతను’ ఆ మరునాటి నుండి ఎప్పటిలానే హుషారుగా అన్నిపనులను చేసుకుంటూ హ్యాపీగా ఉండిపోయాడు. ప్రతి సమస్యకు ఓ పరిష్కారం ఉంటుంది. కొంచే మనసు పెట్టి ఆలోచిస్తే తప్పకుండా అది మనకి దొరుకుతుంది.

మరిన్ని కథలు 

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *